ساعت ١٠ شب بود.

بیرون خیلی تاریک بود البته داخل رستوران هم کم از بیرون نداشت فقط چند تا چراغ رنگی روشن بود که اونم بین بزرگی رستوران گم شده بود!

گوشیمو در اوردمو از بیکاری داشتم باهاش بازی میکردم.

من تنها نبودم...بچه هام باهام اومده بودن.اونا چند تا میز جلوتر از میز من نشسته بودن.البته خدا روشکر فرناز نبود که بخواد مسخره بازی در بیاره و ابرو ریزی کنه.

داشتم همینجوری با گوشیم ور میرفتم که یه نفر صداشو صاف کرد و گفت:ببخشین خانوم میتونم بشینم؟